Santuario Vacaloura

Gorka

cans
Apareceu abandoado
Encántalle ver as postas de sol
É o máis grande da manda
Ten problemas de oído

A HISTORIA DE GORKA

É o mellor amigo de Reich. Ou iso pensa ela. Dende que o coñeceu non se separa un cm del. E aínda que el ao principio era bastante reticente parece que xa aceptou o seu papel de Nanny Can.

A Gorka atopouno Mario vagando pola estrada preto da primeira ubicación do santuario. Era o verán de 2014 e Gorka tiña escasos 2 anos.

Chegou cunha infección de oído que co tempo descubriríamos que era crónica, cunha moa rota e co pelo cortado a trasquilóns.

Sabía sentarse, dar a pata e ser terriblemente adorable, esta última sempre será a súa gran habilidade.

Gáñase ao voluntariado e ás visitas con esa cariña tan tenra que pon e dando a pata ata o infinito se non se lle están dando mimos.

Ten un xeito moi peculiar de camiñar movendo a cadeira como se estivera bailando salsa.

Os seus problemas crónicos de oídos fan que teña os dous tímpanos perforados, que escoite regular (e que ás veces finxa que non escoita 🙄), que estea súper acostumado ás limpezas, curas e manipulacións sen rechistar.

Cos seus 35 kg é o can máis grande da manda vacaloura e algunhas veces a xente asústase del cando imos de paseo, cando os macarras reais son os pequenos.

No primeiro terreo do santuario tiña un sitio fixo dende o que cada tarde se deitaba a ver a posta de sol. No actual non ten acceso a un lugar onde poder facelo. Qué ganiñas de estar pronto no seu fogar definitivo e recuperar ese costume que tanto lle gustaba.

Gustaríanos que a persoa que o abandoou soubese que perdeu a oportunidade de compartir a súa vida cun ser incrible, que nos está dando multiplicado por mil o pouquiño que nós lle damos, que nos alegramos que o tivera deixado naquela estrada, porque dende logo non se merecía compartir a súa vida con el.

Xa sabes, non merques, adopta e, sobre todo, nunca, nunca abadones.